Velen onder ons hebben waarschijnlijk reeds ervaren dat de zone waar volledig geconcentreerd en volledig afgesloten van de omgeving gewerkt kan worden dan ook de meest productieve  zone is. Bij iedere onderbreking van een minuut verliezen we een productiviteit van 15 minuten. Je weet wel : je bent met iets bezig en plotseling komt een collega uitvoerig het weekend rapporteren…na het uitvoerig verslag heb je dan toch weer wat tijd nodig om terug te acclimatiseren op je werk. Nu ja..misschien zijn 15 minuten wat overdreven.
Dat heb ik in de vakantie kunnen ervaren. Ik heb het geluk of ongeluk (naargelang hoe je het bekijkt) dat ik thuis geen eigen ruimte heb, maar dat mijn werktafeltje zich midden onze leefplaats situeert. Dus afleiding troef…
Voor de vakantie had ik héél wat taken gepland. Deze planning heb ik wel gedaan in de rustige omgeving vanuit school, maar als ik nu een kleine reflectie maak vind ik het resultaat maar bedroevend. Ik heb nu nog juist geteld 4 dagen de tijd om de taken dat ik had gepland af te werken.
Maar goed, vandaag heeft mij dan ook iemand gezegd dat je die tijd juist moet nemen om wat te relaxen en te doen wat je graag zou doen. Dus eventjes kort opsommen wat ik ter compensatie heb ondernomen:
Door mijn ervaring als e-coach binnen toll-net ben ik nieuwsgierig wat je als administrator zo allemaal voorhanden hebt in de back-ground van moodle. Tot nog toe had ik enkel toegang tot de front, dus de enige mogelijkheid is om ook een installatie uit te voeren en mezelf te promoveren tot administrator.
Daarnaast heb ik de update versie van Dokeos (versie 1.8.5) geïnstalleerd.
Vanuit mijn ervaring als e-coach binnen CVO Hitek vzw had ik al kennis van Dokeos.
Ik wil mij hier absoluut niet verdiepen in diepgaande vergelijkingen, daarvoor zijn meerdere grondige studies verricht  maar wil me toch wagen aan enkele eerste impressies.

Moodle heeft een héél sterk registratiesysteem. (logging, rapportage,…) het ideale systeem voor diegene die van cijfertjes houden.  Op het eerste zicht lijkt het mij een groot labyrinth, die mits een goed uitgeschreven handleiding wel gestructureerd kan worden aangeboden aan cursisten. Op de portal van Moodle geeft men aan dat het een course management systeem is maar ik vind  niet onmiddellijk beschrijvingen terug hoe het de didaktiek van e-leren kan ondersteunen.
De update naar de nieuwe versie van Dokeos biedt voor mij niet onmiddellijk een grote meerwaarde. Forums, blogging en Wiki’s zijn voorzien, maar m.i op een primitieve manier. Dit  vergelijk ik met de diverse instrumenten die je binnen Web 2.0 kan terugvinden. De grote troef bij Dokeos vind ik de grote transparantie en de eenvoud in interface. Uit ervaring weet ik echter dat de registratie van gegevens niet altijd vlekkeloos verloopt. (logging, scores van punten,….)

Vanuit mijn ervaring als e-coach binnen Eliseleren waar Drupal werd ingezet als omgeving was ik dan ook benieuwd naar deze mogelijkheden. Ik ben nu toch bezig met het installeren én deze installaties lijken allemaal zo op elkaar, dus dat kan er nog bij.  Op het eerste zicht heeft dat niet zoveel weg van een leeromgeving en eerder een sterk CMS systeem. Door het feit dat er weinig restricties worden opgelegd denk ik dat deze laatste wat meer zal uitspitten naar zijn mogelijkheden om toch in te zetten als omgeving voor onze cursisten.
In mijn lijstjes staan er nu twee omgevingen waar ik zeker eens wil naar kijken om in te zetten als omgeving i.p.v de traditionele leeromgevingen namelijk Drupal en Symbaloo. Nee het is geen vlaag van verstandsverbijstering dat ik ook deze laatste vermeld, want ik vind dat zelf een fantastische omgeving. Een lege doos dat je kan opvullen met wat je nodig hebt én kan dus op maat van de cursist worden opgebouwd in plaats van op maat van de cursus.

Dus eigenlijk was het nog niet zo’n onproduktieve vakantie.

long start = System.currentTimeMillis();
// some code to be measured
long stop = System.currentTimeMillis();
System.out.print(stop – start);

Velen onder ons gebruiken bovenstaande statements om de tijd te meten van een bepaalde routine.
Toevallig -door één van mijn cursisten die ik onder mijn vleugels neem voor zijn eindwerk-  kwam ik op de plugin Stopwatch.

Na installatie van de plugin (in eclipse gewoon in de map plugins plaatsen ) kan je bovenstaande statements (na de nodige imports in je project natuurlijk) vervangen door:

Stopwatch.setActive(true);
for (int count = 0; count < 21; count++) {
	long id = Stopwatch.start("my group", "my label");
	// some code to be measured
	Stopwatch.stop(id);
}

Report report = Stopwatch.getSingleReport("my group", "my label");
System.out.print(report);

Een handige plugin wanneer je op een eenvoudige manier testing wil uitvoeren naar de performantie van je code.

Wanneer we spreken over e-learning/gecombineerd onderwijs/samenwerkend leren komen steevast diverse leerstijlen ter sprake : behaviorisme, instructief leren, constructivisme en nu ook een nieuwe stroming connectivisme.

Constructivisme en connectivisme zijn wel dé leerstijlen die we hoog in het vaandel dragen bij e-learning. Bij beide leerstijlen gaat men ervan uit dat kennis geconstrueerd wordt in plaats van overgedragen.

Wat mij wel boeit, is hoe dat valt te rijmen met de impasse over leeromgevingen binnen e-learning/gecombineerd onderwijs. Hoe kunnen we binnen leeromgevingen die toch gesloten van aard zijn het constructivisme tot zijn volle glorie laten komen? Als we leeromgevingen beschouwen als een louter substitutie van onze klas, wat valt hier dan te leren of kunnen we die enkel beschouwen als een controlerend orgaan? Misschien moeten we inderdaad meer denken over omgevingen waar de lerende zich best thuis voelt om zijn eigen proces in handen te nemen.

Vanmorgen mooi verhaal gelezen..

Een school in Sydney (Australië) kreeg onlangs te maken met een lastig probleem. Een aantal van de twaalf jaar oude meisjes was begonnen lipstick te dragen. Ze brachten die lipstick aan in de toiletruimtes. Nadat ze hun lipstick opgedaan hadden, drukten ze met hun lippen op de spiegels en lieten zo tientallen lipafdrukken achter.

Iedere avond haalde de conciërge die lipafdrukken weg, maar de volgende dag zetten de meisjes weer nieuwe afdrukken op de spiegels. Uiteindelijk besloot het hoofd van de school dat hier iets aan gedaan moest worden.
Ze riep alle meisjes bij elkaar in de toiletruimtes waar ze ook de conciërge naartoe had laten komen. Ze legde uit dat al die lipafdrukken veel extra werk betekenden voor de conciërge die iedere avond alle spiegels moest schoonmaken. (Je kunt je ongetwijfeld voorstellen hoe ongeïnteresseerd de “kleine prinsesjes” hiernaar stonden te luisteren.)

Om te laten zien hoe veel werk het was om de spiegels schoon te maken vroeg ze de conciërge om de meisjes te laten zien hoe hij dat deed. Hij pakte een oude spons, doopte die in de toiletpot en maakte daarmee vervolgens de spiegels schoon…

Sinds die kleine demonstratie heeft er niet één lipafdruk meer op de spiegels gestaan.

De moraal van dit verhaal: Je hebt onderwijzers… en je hebt opvoeders…

Enkele maanden geleden ben ik voor de eerste maal in contact gekomen met twitter. Veel uitleg hoeft deze ’social software’ niet meer

“ik ben naar een meeting..”, “ik laat de hond buiten..”, “ik ben naar de tandarts..”
Het doet mij wat denken dat we echt zitten te hunkeren naar een ingeplante identiteitschip zoals we die bij de dieren kennen. Als die er kom, kunnen we dan wat praten over privacy…

Voor diegenen die het nog niet hebben ontdekt maakt volgend filmpje heel wat duidelijk:

Mijn eerste indruk : pff wat doe je daar nu mee?

Net als met andere nieuwe tools die momenteel als paddestoelen uit de grond schieten is het best alles wat te laten bezinken.

Ik ben af en toe eens gaan zien, wat mijn virtuele vrienden aan het twitteren waren en soms was er daar wel iets intressants bij : “ik ben dit boek aan het lezen” , “ik ga morgen naar die studiedag” en dat was soms wel eens boeiend, vermits mijn virtuele vrienden meestal ook mijn interesses delen.

Mijn huidige indruk : pff wat doe je daar nu mee, het is een leuk stukje software, daar is niets verkeerd mee, het is voor sommigen een leuke bezigheid, maar om dat nu in de categorie te plaatsen zoals ik dat hier doe…is misschien te ver gegrepen.

Misschien moeten we wel eens nadenken over een label social software die aan bepaalde kenmerken moet voldoen vooraleer het deze titel kan krijgen.