Zin of onzin van twitter

Enkele maanden geleden ben ik voor de eerste maal in contact gekomen met twitter. Veel uitleg hoeft deze ’social software’ niet meer

“ik ben naar een meeting..”, “ik laat de hond buiten..”, “ik ben naar de tandarts..”
Het doet mij wat denken dat we echt zitten te hunkeren naar een ingeplante identiteitschip zoals we die bij de dieren kennen. Als die er kom, kunnen we dan wat praten over privacy…

Voor diegenen die het nog niet hebben ontdekt maakt volgend filmpje heel wat duidelijk:

Mijn eerste indruk : pff wat doe je daar nu mee?

Net als met andere nieuwe tools die momenteel als paddestoelen uit de grond schieten is het best alles wat te laten bezinken.

Ik ben af en toe eens gaan zien, wat mijn virtuele vrienden aan het twitteren waren en soms was er daar wel iets intressants bij : “ik ben dit boek aan het lezen” , “ik ga morgen naar die studiedag” en dat was soms wel eens boeiend, vermits mijn virtuele vrienden meestal ook mijn interesses delen.

Mijn huidige indruk : pff wat doe je daar nu mee, het is een leuk stukje software, daar is niets verkeerd mee, het is voor sommigen een leuke bezigheid, maar om dat nu in de categorie te plaatsen zoals ik dat hier doe…is misschien te ver gegrepen.

Misschien moeten we wel eens nadenken over een label social software die aan bepaalde kenmerken moet voldoen vooraleer het deze titel kan krijgen.